"> Οι δρόμοι της Σιωπής - Αναστασία Βαρσαμοπούλου

Οι δρόμοι της Σιωπής

Ο ήλιος έζωσε μέσα στα μάτια
τα πιο ψηλά τα μέρη
στις μουσικές των άτρωτων κυμάτων
σε κάθε κρυφό λημέρι
καθώς τα άυλα λόγια κυλούν
στη δίνη της Ευχής
και την προκαλούν
συναπαντώντας τα μαγικά μονοπάτια
όσων δεν έχουν ειπωθεί.

Τα ανείπωτα λόγια είναι εκεί
στα δάση όπου οι Αμαληκίτες αδημονούν πάνω στα άλογα
καλπάζοντας κι αφήνοντας το δρόμο,
προχωρώντας αδίστακτα
στην καρδιά της θλιβερής σιωπής
ανοίγοντας τα βουνά στο θαύμα της αρετής.

Το θέαμα αποκαλυπτικό:
υπερφίαλοι και αλαζόνες, όλοι εδώ
εγκατασταθήκαν στο χώμα το κόκκινο και το μωβ το ιερό
γι αυτό ξάφνου, η κρυφή της σαγήνης μέρας
άρπαξε τον αρμό του φωτός

και τα γυμνά τους πόδια στους βάτους μάτωσαν
υπερφίαλοι και αλαζόνες πάγωσαν
ζωή και τάφοι γίναν ένα
και βουίζουν οι ρεματιές θλιμμένα

οι σπίθες πέφτουν κατακέφαλα
από τον όλεθρο της μάχης
κι από τα τροπάρια των πολεμιστών αγίων ευλογημένα

Τίποτε δε μπορεί να κρυφτεί πια
μακριά από την ανθρωπιά

κι έντρομοι οι λυκάνθρωποι,
πρωτοστάτες της ανταρσίας
τρέχουν μες τις συστάδες του πανικού
να κρύψουν το νέο του φονικού

όμως το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
οσμίστηκε την αρμονία
τη γλυκιά γαλήνη και φεύγει
πετάει αθόρυβα στα σκοτεινά υπόγεια
μες την ησυχία .

Και γίνεται η σιωπή φωτιά,
μια ανεμόσκαλα στα χείλη
πάνω στα δακρυσμένα μάτια.
μ’ ένα άλογο, κόκκινο άλογο σα σημαία
ακούραστα να τρέχω ξοπίσω τους

με τον άνεμο μαζί
βάζοντας χρώματα μές τις σκοτεινές σπηλιές
φωτίζοντας σαν αστροπελέκι τις πλανεύτρες σκιές
που περιπλανιούνται αδηφάγα στων πόθων τις πεθυμιές

Με περικεφαλαία την αγάπη
σπάζοντας τη σιωπή
μπρος στην αψίδα του κάλπικου θριάμβου της
αφού η σιωπή είναι καλή
μονάχα σαν κλείνει μέσα στη χαρά

τώρα πια
ήρθε το τέλος της πολυκοσμίας και της ψευτιάς
καθώς η μοίρα θέλει να γίνεις πάλι βασιλιάς
ανάμεσα στους υπηκόους σου
κι όχι εξόριστος άρχοντας
ανάμεσα σε ξένους κι άγνωστους λαούς!

Αναστασία Βαρσαμοπούλου

Αναστασία Βαρσαμοπούλου Οι δρόμοι της Σιωπής,  πίνακας 50Χ70,   με παστέλ χρώματα