ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

Δε σου είπα ότι ζήτησα τη δικαιοσύνη
μαθητευόμενη της οδύνης
στα απάτητα μονοπάτια της Aμφιλύκης
στα σάβανα μιας αλλοτινής πορείας
τούτη την εποχή του σπαραγμού .

Βαρύ σύννεφο έντυσε από μακριά τα άπονα χέρια
που έσπειραν λαβωματιές σ ‘ όλο το κορμί
τινάζοντας σπίθες πάνω από τη σιωπηλή πόλη
ως αγγελτήριο θανάτου του ολέθρου.

Φύσηξαν οι άνεμοι
λύσανε τις πρυμάτσες
κι αναποδογύρισαν τα έρημα καΐκια
ενώ το νερό έμεινε σιωπηλό
χωρίς να φανερώνει τίποτε από τα μυστικά του
πιστό στα κελεύσματα του ονείρου.

Όλα τα λουλούδια μου από μέταλλο και ξύλο
σα τη πραγματικότητα των άγριων κυνηγών στα πυκνά δάση
ξαναζούν και φωνάζουν στους πορφυρένιους κήπους
λάμποντας διάφανα στο ξημέρωμα

Τα σάπια φύλλα έγιναν παχύ στρώμα
για τα βελούδινα κι ατίθασα φιλοσοφήματα του νου
κάρβουνα αναμμένα στο χάλκινο μαγκάλι
υπομένοντας καρτερικά την αναχαίτιση των συνωμοτών.

Στη σκιά των γύψινων προπλασμάτων
μακριά από την οχλαγωγή
ανδρώθηκαν θαύματα με σεμνά φορέματα
για να μπουν στην αθανασία των μαρτύρων.

Δεν σου είπα …ότι άφησα πίσω τη φρίκη αυτού του κόσμου
για τα απίστευτα κελεύσματα της χάρης
κι έγινα άνεμος που στροβιλίζει τα αγάλματα
κι αιθέριο πλάσμα κοιτάζοντας άλλοτε τον ουρανό κι άλλοτε το δρόμο.

Αναστασία Βαρσαμοπούλου  28/2/2016

Αναστασία Βαρσαμπούλου: Σκίτσο με μολύβι 50Χ70 Δικαιοσύνη (1989)

12524353_10208650525519007_7435224295066431747_n-1